Δέησις υπέρ των κεκοιμημένων

Από αγάπη δε σταυρώθηκε και αναστήθηκε ο Χριστός; Στηριγμένοι στον Αναστημένο Κύριό μας τελούμε τα μνημόσυνα «υπέρ μακαρίας μνήμης και αιωνίου αναπαύσεως των ψυχών των κοιμηθέντων δούλων Του, πάντων των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών, βασιλέων, πατριαρχών, αρχιερέων, ιερέων, ιερομονάχων, ιεροδιακόνων, μοναχών, μοναζουσών και πάντων των προπατόρων, πάππων, προπάππων, γονέων, προ γονέων, αδελφών και συγγενών, των από περάτων έως περάτων της οικουμένης, των εν γη, των εν θαλάσση, των εν ερημίαις και όρεσι και σπηλαίοις και εν παντί τόπω τελειωθέντων, των απ’ αρχής και μέχρι των εσχάτων».

Το σιτάρι, με το οποίο φτιάχνουμε τα κόλλυβα, θυμίζει το θάνατο και την ανάσταση των σωμάτων. Γιατί, όπως το σιτάρι μπαίνοντας στη γη φαίνεται ότι χάνεται, όμως φυτρώνει πολύ καλύτερο από πριν, έτσι και το σώμα «θάβεται άδοξο, θα αναστηθεί όμως ένδοξο∙ ενταφιάζεται ανίσχυρο, θα αναστηθεί όμως δυνατό» (Α΄ Κορ. 15, 43).

Έχουμε ένα Θεό που θυσιάζει το Μονογενή Του Υιό για μας∙ έχουμε μια Εκκλησία που ως Μάνα είναι πάντα κοντά μας στη ζωή και στο θάνατο. Ευλογημένοι όσοι μπορούμε να κατανοούμε και να γευόμαστε την αγάπη Της, ώστε να πορευόμαστε τα χρόνια της ζωής μας με την ελπίδα της Ανάστασης στην αιώνια χαρά του παραδείσου.

Πηγή: isagiastriados.com