diax30

 

Υπό Αιδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου Γεώργιου Απ. Γραδούλα
 

δού τοτο γνωκα, τι σύ νθρωπος ε το Θεο,

καί ρμα Κυρίου ν τ στόματί σου ληθινόν

(Γ΄ Βασ. ιζ΄, 24)

 

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Τρίκκης και Σταγών κ. Χρυσόστομε,

Άγιε Πρωτοσύγκελλε,

Σεβασμία των μοναχών και μοναζουσών Χορεία,

Σεβαστοί Πατέρες,

Αγαπητοί αδελφοί εν Κυρίω,

Το χωρίο της Γ’ Βασιλειών, το οποίο επικαλεσθήκαμε, αποτυπώνει ανάγλυφα κατά τον καλύτερο τρόπο το κυρίαρχο στοιχείο της προσωπικότητος του μακαριστούΑρχιμανδρίτου Χαρίτωνος Μανιτάρα. Γιατί τι άλλο μαρτυρούν όσοι τον γνώρισαν, οιεγγύς και οι μακράν, οι φίλοι, αλλά πλέον και οι αντικείμενοι; Τι άλλο παρά το ότι οαοίδιμος υπήρξε άνθρωπος του Θεού «πορευόμενος ἐν ἀληθείᾳ» και κηρύττων «οὐ λόγοις μόνοις, ἀλλά καί ἔργοις καί πράξεσι» το Ευαγγέλιο της σωτηρίας.

001Ο μακαριστός π. Χαρίτων καταγόταν από το Βόλο. Τραπεζικός υπάλληλος στο επάγγελμα το έτος 1985, ποθών τον βίον της ασκήσεως, εκάρη Μοναχός της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Μετεώρων. Χειροτονήθηκε Διάκονος την 28η Σεπτεμβρίου 1985 στην ίδια Ιερά Μονή υπό του τότε Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών κ. Αλεξίου. Υπηρέτησε ως Διάκονος στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Τρικάλων.

Χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος την 23η Μαρτίου 1986 στον Ιερό Ναό Αγίου Βησσαρίωνος Καλαμπάκας από τον ίδιο Μητροπολίτη κ. Αλέξιο.

Από 14 Μαΐου 1987 διορίσθηκε ως Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών.

Διακόνησε ως προσωρινός εφημέριος το Ιερό Θυσιαστήριο στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Τρικάλων, Αγίων Αποστόλων Φαρκαδόνος, Παναγίας Φανερωμένης Τρικάλων, Ιερού Προσκυνηματικού Ναού Αγίων Αναργύρων Τρικάλων και της Ιεράς Μονής Κοιμήσεως της Θεοτόκου Γκούρας.

Την 7η Δεκεμβρίου 1986 Χειροθετήθηκε σε Αρχιμανδρίτη και από το 1990 του ανατέθηκε το διακόνημα της Πνευματικής Πατρότητας υπό του τότε Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών κ. Αλεξίου.

Διετέλεσε μέλος της Διοικητικής και Διαχειριστικής Επιτροπής ανεγέρσεως του Ιερού Προσκυνηματικού Ναού Αγίου Βησσαρίωνος Τρικάλων.

Ήταν πτυχιούχος της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στον Κλάδο της Ιστορικής Θεολογίας. Ετύγχανε επίσης πτυχιούχος Βυζαντινής Μουσικής του Ωδείου Λαρίσης. Για πολλά χρόνια αρθρογραφούσε στον περιοδικό εκκλησιαστικό και ημερήσιο τύπο, ενώ υπήρξε παραγωγός εκπομπών πνευματικού περιεχομένου στον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό της Ιεράς μας Μητροπόλεως. Παράλληλα δίδαξε για πολλά έτη στη Σχολή Βυζαντινής Μουσικής της Μητροπόλεώς μας τα μαθήματα Τυπικού, Λειτουργικής και Ιστορίας Βυζαντινής Μουσικής, αλλά και στο τμήμα Εκκλησιαστικής και Πολιτιστικής Καταρτίσεως του ΙΕΚ Καρδίτσης της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων.

Ως Πνευματικός υπεύθυνος στις φυλακές Τρικάλων για πολλά έτη, πρωτοστάτησε στην ίδρυση ομάδος συμπαραστάσεως κρατουμένων «Ο ΑΓΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ», υπό την σκέπη της Ιεράς μας Μητροπόλεως, βοηθώντας τόσο οικονομικά και υλικά απόρους κρατουμένους, αλλά κατηχώντας και βαπτίζοντας αλλοθρήσκους μέσα στη φυλακή.

Από το έτος 1987 ως υπεύθυνος της Ορθοδόξου Χριστιανικής Αδελφότητος «Ο ΕΛΕΗΜΩΝ ΣΑΜΑΡΕΙΤΗΣ», με την ευλογία της τοπικής εκκλησίας, κήρυττε ανελλιπώς κάθε Τρίτη, αλλά πρωτοστατούσε παραλλήλως σε επισκέψεις σε ευαγή ιδρύματα της πόλεως και Μητροπόλεώς μας.

Φιλακόλουθος, άριστος λειτουργός σε πλείστες όσες αγρυπνίες και Λειτουργίες στην πόλη και χωριά των Τρικάλων, ακούραστος, ακόμα και το τελευταίο διάστημα με τη δοκιμασία της ασθενείας που με ιώβεια υπομονή αντιμετώπιζε, όλα αυτά τα χρόνια με την καλοσύνη, την πραότητα και με το γνήσιο μοναχικό και ιερατικό του ήθος ενέπνεε τους πιστούς, αλλά και όλους όσους είχαμε την ευλογία να τον γνωρίσουμε.

Είχε μια απέραντη αγάπη στον Θεό, αλλά και στους ανθρώπους, με αυθορμητισμό, καλοσύνη, απλότητα, με ευγένεια ψυχής χωρίς υποκρισία, με εντιμότητα, και κυρίως βαθιά ταπείνωση, ανιδιοτέλεια, και μεγαλοσύνη…

Παρά τις πολλές δοκιμασίες και τα προβλήματά του ήταν πάντοτε εύχαρις και εγκάρδιος προς όλους, αλλά και αθόρυβος στις δραστηριότητες αγάπης και διακονίας του. Παρηγόρησε ανθρώπους, βοήθησε τους ασθενείς, καλλιέργησε το γνήσιο εκκλησιαστικό φρόνημα, και οδήγησε αναλόγως της κλήσεως του καθ’ ενός, άλλους στον ιερατικό ή και μοναχικό βίο, και άλλους στον ευλογημένο γάμο.

Όταν λειτουργούσε μνημόνευε με πόνο ψυχής εκατοντάδες ονόματα. Και ποιος δεν θυμάται πόσοι και πόσοι άνθρωποι με πολλά προβλήματα δεν τον περίμεναν κάθε φορά στο τέλος της λειτουργίας για να ζητήσουν την βοήθειά του, συνοδεύοντάς τον μερικοί μέχρι και το σπίτι του… Είχε την από Θεού ευλογία των πολλών και αφοσιωμένων πνευματικών τέκνων.

Μαρτυρούμενο υπό πολλών ότι υπό ανθρώπων επικράνθη. Όμως, δια τον πατέρα Χαρίτωνα, όπως οι πάντες τον προσφωνούσαν, αυτά ήταν καιρικές περιστάσεις, τις οποίες γνώριζε να αντιπαρέρχεται διότι κατανοούσε ότι μόνο έτσι «εἰρήνην ἔχομεν πρός τόν Θεόν», αλλά και «γενόμεθα καινοί ἄνθρωποι, ποιοῦντες εἰρήνην καί εὐαγγελιζόμενοι εἰρήνην τοῖς μακράν καί ἐγγύς. «Να συγχωρείς, να συγχωρείς, να συγχωρείς» ήταν η επανειλημμένη παρακαταθήκη αυτού στα πνευματικά του τέκνα και δη τους Κληρικούς.

Για αυτό ιστάμενοι προ της Σεπτής Σωρού του τιμίου Λειψάνου σου Γέροντά μας, μόνο τα Παύλεια λόγια μπορούμε να αναφωνήσουμε: «ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων τήν εἰρήνην, τῶν εὐαγγελιζομένων τά ἀγαθά» (Ρωμ. 10, 15).

Για όλους εμάς τους «ζώντες και περιλειπομένους», ο π. Χαρίτων δεν έφυγε από κοντά μας. «Οὐκ ἀπέθανε», αλλά ζει με το Χριστό που αγάπησε και πιστά υπηρέτησε στη ζωή του. Όλοι εμείς που ευεργετηθήκαμε απ’ αυτόν μερικές φορές ίσως και να τον παρεξηγήσαμε μη μπορώντας να καταλάβουμε τα περισσότερα που αυτός έβλεπε…

Όλα όσα αναφέρθηκαν εδώ για τον μακαριστό είναι ασφαλώς τα ελάχιστα.

Σεβαστέ μας πατέρα Χαρίτωνα, σ’ ευχαριστούμε για όλα. Σου. Είμαστε παντοτινά ευγνώμονες για ότι προσέφερες στον καθένα μας.

Προσεύχου και για εμάς, κι’ ας έχουμε για πάντα την ευχή σου και την θύμησή σου…

Αιωνία η μνήμη! Αμήν!


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ