Κυριακή ΙΣΤ΄ Ματθαίου
Εμφανίσεις: 1689
Ἡ καλύτερη σύσταση
Στὸ ἔργο μας αὐτό, λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, προσπαθοῦμε νὰ μὴ δίνουμε καμία ἀφορμὴ σκανδάλου, γιὰ νὰ μὴν προσβληθεῖ ἡ διακονία τοῦ κηρύγματος.
Ἀντίθετα, μὲ κάθε τρόπο συστήνουμε τοὺς ἐαυτούς μας καὶ ἀποδεικνυόμαστε ἀληθινοὶ διάκονοι τοῦ Θεοῦ, καθὼς ὅλα τὰ δεχόμαστε μὲ πολλὴ ὑπομονή: «ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ». Ἀποδεικνυόμαστε ἀληθινοὶ διάκονοι στὶς θλίψεις, τὶς ἀνάγκες καὶ τὶς στενοχώριες, στὰ κτυπήματα ποὺ καταπληγώνουν τὸ σῶμα μας, στὶς φυλακίσεις καὶ τὶς καταδιώξεις ποὺ δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ σταθοῦμε πουθενά, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς κόπους, τὶς ἀγρυπνίες καὶ τὶς στερήσεις φαγητοῦ καθὼς ἀναλισκόμαστε στὴ διακονία τῶν ἀδελφῶν μας!...
Ἡ γνησιότητα τοῦ ἔργου μας, συνεχίζει ὁ Ἀπόστολος, φαίνεται ἀκόμη καθὼς τὸ ἐπιτελοῦμε μὲ ἁγνότητα, μὲ γνώση τῆς ἀλήθειας, μὲ μακροθυμία, μὲ καλοσύνη, μὲ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μὲ ἀνυπόκριτη ἀγάπη, μὲ λόγο ποὺ κηρύττει τὴν ἀλήθεια, μὲ δύναμη Θεοῦ, μὲ τὰ πνευματικὰ ὅπλα, τὰ ἐπιθετικά, ποὺ ἀντιστοιχοῦν σ’ αὐτὰ ποὺ ἔχουν στὸ δεξί τους χέρι οἱ πολεμιστές, καὶ μὲ τὰ ἀμυντικά, ποὺ ἀντιστοιχοῦν σ’ αὐτὰ ποὺ ἔχουν στὸ ἀριστερό τους χέρι.
Προσθέτει καὶ ἄλλα ὁ Ἀπόστολος: Διαρκῶς βιώνουμε ἀντιθετικὲς καταστάσεις, λέει. Ἀπὸ τὴ μιὰ δεχόμαστε τιμὲς καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἀτιμία· δυσφήμιση ἀπὸ τοὺς συκοφάντες μας, ἀλλὰ καὶ καλὴ φήμη καὶ ἐπαίνους ἀπὸ τοὺς πιστούς. Παρουσιαζόμαστε ὡς «πλάνοι» ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ ὡς «ἀληθεῖς» ἀπὸ τοὺς πιστοὺς χριστιανούς· ἄλλοτε ὡς ἄγνωστοι ἐξαιτίας τῆς κοινωνικῆς ἀσημότητάς μας, ἄλλοτε ὡς πολὺ γνωστοὶ καὶ σπουδαῖοι· ὡς ἄνθρωποι ποὺ κινδυνεύουμε νὰ πεθάνουμε, κι ὅμως, «ἰδοὺ ζῶμεν»· ὡς ἄνθρωποι ποὺ παιδαγωγούμαστε ἀπὸ τὸν Θεό, χωρὶς ὅμως νὰ φθάνουμε στὸ θάνατο.
Κι ἐνῶ θὰ περίμενε κανεὶς νὰ βυθιστοῦμε στὴ λύπη, καθὼς ὑπομένουμε τόσα πολλά, ἐμεῖς πάντοτε χαιρόμαστε! Μᾶς θεωροῦν φτωχούς, ἐμεῖς ὅμως κάνουμε πολλοὺς νὰ πλουτίζουν μὲ οὐράνιους θησαυρούς. Παρουσιαζόμαστε σὰν νὰ μὴν ἔχουμε τίποτε, κι ὅμως κατέχουμε τὰ πάντα!
Ἐξαιρετικὴ πραγματικὰ περιγραφὴ τοῦ ἀποστολικοῦ ἔργου, ἀπόσταγμα τῆς ἐμπειρίας τοῦ μεγάλου Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν. Κι εἶναι ὁλοφάνερη ἡ γνησιότητα αὐτοῦ τοῦ ἔργου, τὸ ὁποῖο χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἁγνότητα, ἀνιδιοτέλεια καὶ θυσιαστικὴ ἀγάπη. Ὡστόσο, πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα αὐτά, ὁ ἅγιος Ἀπόστολος ἀναφέρει ἕνα σπουδαῖο στοιχεῖο ποὺ ἀξίζει νὰ ὑπογραμμίσουμε: τὴν ὑπομονή. Ἂν ἅγιοι ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὑπέφεραν τόσο πολὺ καὶ ἀντιμετώπισαν τέτοιες μεγάλες δυσκολίες, ἂς μὴ διαμαρτυρόμαστε κι ἐμεῖς, ὅταν συναντοῦμε μικρὲς ἢ μεγάλες δοκιμασίες. Ἡ ὑπομονὴ ποὺ θὰ δείξουμε σ’ αὐτές, θὰ εἶναι ἡ καλύτερη ἀπόδειξη ὅτι εἴμαστε πιστοὶ καὶ ἀφοσιωμένοι δοῦλοι τοῦ Θεοῦ, ἕτοιμοι νὰ δεχθοῦμε ὅ,τι ἐπιτρέπει Ἐκεῖνος, μὲ τὴ βεβαιότητα ὅτι ἀποσκοπεῖ στὴν αἰώνια σωτηρία μας.
«Ο ΣΩΤΗΡ»