Επιτρέπεται λοιπόν να ξεχάσουμε και να αμελήσουμε να αναρτήσουμε τη Σημαία μας στην Εθνική μας Επέτειο; Ένα τέτοιο Σύμβολο με τόση Ιστορία και με τέτοια Πατρίδα;
Η πρώτη Σημαία βγήκε από τις φουστανέλες των πολεμιστών, τα φορέματα των Ελληνίδων και τα ζωστικά των Παπάδων αγωνιστών. Μπήκε στα πλοία και τα μετερίζια των Αγώνων μας. Ορκιστήκαμε, στεφανωθήκαμε, πολεμήσαμε, ματώσαμε και σαβανωθήκαμε με τη Σημαία μας.
Κυματίζει στις θάλασσές μας, στα Ελληνορθόδοξα Πατριαρχεία και τις Ιεραποστολές μας, στους Ναούς και τα ξωκλήσια μας, στα βράχια και τις πεδιάδες μας και φρουρεί τα σύνορά μας.
Κρίμα δεν είναι να λείπει από τους Εξώστες μας;
Λοιπόν, ας προμηθευτούμε όλοι την Ελληνική Σημαία μας. Μακάρι να ’χαμε τη διάθεση να την αναρτούσαμε για πάντα χωρίς υποστολή στα σπίτια μας. Τουλάχιστον ας το κάνουμε αυτό στην καρδιά μας και οπωσδήποτε στις μεγάλες γιορτές εκεί που μένουμε. Δεν είναι μόνο πατριωτικό μας καθήκον, αλλά και εποπτική διδασκαλία για τις νεότερες γενιές. Ας βάλουμε μάλιστα και τα παιδιά μας να την κρεμούν και υψώνουν, για να μαθαίνουν και να συγκινούνται.
Μετά δε το τέλος του Σημαιοστολισμού καθαρή και διπλωμένη να την τοποθετούμε δίπλα στο Εικονοστάσι του σπιτιού μας, γιατί "αυτό το γαλανό πανί και τ' άσπρο" είναι η Μαρτυρική, η Πληγωμένη, η Δοξασμένη Σημαία μας. Η Σημαία του Σταυρού και της Ελλάδας.
Χριστιανική Εστία Λαμίας