Η σιγή του Μεγάλου Σαββάτου

Ο άνθρωπος «όπου γης» ζητά «ζωή και περισσόν ζωής». Δεν θέλει να πεθάνει. Δεν είναι στη φύση του ο θάνατος. Γι’ αυτό και την ουσιαστική ευεργεσία μάς την έκανε ο Χριστός, που νίκησε το θάνατο. Μπαίνοντας στο βασίλειο του θανάτου, αποδεχόμενός τον ελεύθερα σύντριψε «τις βαρειές πύλες του ΄Αδη» με την Ανάστασή Του και χάρισε σε όλους τη νίκη κατά του θανάτου.

Τελικά, με την αποδοχή του θανάτου, μπορεί να νικηθεί ο θάνατος. Με την αποδοχή των δοκιμασιών, του πόνου και της θλίψεως, με υπομονή και ταπείνωση στα γεγονότα που δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε, μπορούμε να συντρίψουμε τη δύναμή τους επάνω μας και να ελευθερωθούμε από τον Άδη της μιζέριας και του άγχους.

Ο Ιησούς Χριστός αναπαυόμενος μέσα στον τάφο ετοίμαζε το θρίαμβο της Ανάστασής Του. Το έργο Του κάποια στιγμή τελείωσε. Ακολούθησε η απραξία του τάφου, για να οδηγηθεί στο Πάσχα, στο πέρασμα από το θάνατο στη Ζωή.

Στην απραξία και στην ησυχία από κάθε ανθρώπινο έργο, μπορεί να ετοιμάζεται ο θρίαμβος της δικής μας ζωής, αν παραδοθούμε ολοκληρωτικά στο Θεό μας με εμπιστοσύνη και αφοσίωση.

Στη σιγή του Μεγάλου Σαββάτου ας αφουγκραστούμε τη δυναμική της αποδοχής της αποτυχίας, του θανάτου, που ετοιμάζει τη νίκη της Ανάστασης, και ας ετοιμαστούμε για την εορτή των εορτών, το Πάσχα του Κυρίου, που η ολόφωτη νύκτα απόψε μάς τη βεβαιώνει.

Πηγή: isagiastriados.com