Κυριακή των Βαΐων

Τὸ ἐπιχείρημα τοῦ Ἰούδα φαινόταν λογικὸ ἐκ πρώτης ὄψεως. Ὡστόσο ὁ Κύριος, ποὺ γνωρίζει τὰ μυστικὰ βάθη τῶν καρδιῶν μας, διέκρινε τὴν ἰδιοτέλειά του καὶ παράλληλα τὴν εἰλικρινὴ ἀγάπη καὶ εὐγνωμοσύνη τῆς Μαρίας, ποὺ ἐκδηλώθηκε μὲ γενναιοδωρία ἀλλὰ καὶ σεμνότητα. Γι’ αὐτό, ὄχι μόνο δέχθηκε τὴν προσφορὰ της, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐγκωμίασε δίνοντας στὴν πράξη της ἰδιαίτερο συμβολισμό: τὴν προτύπωση τοῦ ἐνταφιασμοῦ Του.

Ἀγάπη καὶ εὐγνωμοσύνη. Αὐτὸ εἶναι τὸ εὐωδιαστὸ μύρο ποὺ καλούμαστε κι ἐμεῖς νὰ προσφέρουμε στὸ Σωτήρα Χριστό, καθὼς τὶς προσεχεῖς ἡμέρες τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Ἑβδομάδος θὰ ζήσουμε τὰ ἄχραντα Πάθη Του. Ἂς ἐκδηλώνουμε κι ἐμεῖς θερμὴ τὴν εὐγνωμοσύνη μας γιὰ ὅσα ὑπέμεινε χάριν τῆς δικῆς μας σωτηρίας. Νὰ τὴν ἐκδηλώνουμε μὲ τὴν καθημερινὴ συμμετοχή μας στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες, τὴν προσωπικὴ περισυλλογὴ καὶ τὴν εἰλικρινὴ μετάνοια. Ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας ἂς Τὸν εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴ θυσιαστική Του ἀγάπη κι ἂς Τὸν δοξάζουμε ὡς Σωτήρα καὶ Λυτρωτή, ὡς τὸν Αἰώνιο Βασιλέα καὶ Νικητὴ τοῦ θανάτου.

Προανάκρουσμα θριάμβου 

Τὸν Κύριο ὡς Βασιλέα καὶ Νικητὴ μᾶς παρουσιάζει στὴ συνέχεια τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο. Διότι, τὴν ἄλλη μέρα ἀπὸ τὸ δεῖπνο τῆς Βηθανίας, ὁ Κύριος Ἰησοῦς προχώρησε γιὰ νὰ εἰσέλθει στὴν ἁγία Πόλη. Ὁ λαός, ποὺ τὸ πληροφορήθηκε, ἔτρεξε νὰ Τὸν ὑποδεχθεῖ. Πῆραν στὰ χέρια τους «τὰ βαΐα τῶν φοινίκων» ὡς σύμβολα νίκης καὶ φώναζαν θριαμβευτικά: «ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ»· δόξα καὶ τιμὴ σ’ αὐτὸν ποὺ ὑποδεχόμαστε! Εὐλογημένος καὶ δοξασμένος νὰ εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔρχεται ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Κύριο. Αὐτὸς εἶναι ὁ ἔνδοξος βασιλιὰς τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ τόσο καιρὸ περιμέναμε.

Τὴν ἴδια ὥρα ὁ Χριστὸς εἰσερχόταν στὰ Ἱεροσόλυμα καθισμένος σ’ ἕνα γαϊδουράκι, σύμφωνα μ’ ἐκεῖνο ποὺ εἶναι γραμμένο στὸν προφήτη Ζαχαρία: Μὴ φοβᾶσαι, Ἱερουσαλήμ, κόρη τοῦ ὄρους Σιών. Ὁ βασιλιάς σου ἔρχεται ὄχι ὡς τύραννος καὶ κατακτητὴς πάνω σὲ ἄλογο ἢ σὲ ἅρμα πολεμικό, ἀλλὰ «καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου».

Βέβαια οἱ Μαθητὲς δὲν μποροῦσαν νὰ τὰ ἑρμηνεύσουν ὅλα αὐτά. Ἀργότερα, ὅταν ὁ Ἰησοῦς δοξάσθηκε μὲ τὴν Ἀνάσταση καὶ τὴν Ἀνάληψή Του, τότε φωτίστηκαν ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἀντιλήφθηκαν ὅτι τὰ προφητικὰ λόγια τοῦ προφήτη Ζαχαρία ἦταν γραμμένα γιὰ τὸν Χριστό, καὶ οἱ ἄνθρωποι συντελοῦσαν, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουν, ὥστε νὰ ἐκπληρωθοῦν τὰ προφητικὰ αὐτὰ λόγια.

Πάντως τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ποὺ ἐπευφημοῦσαν τὸν Κύριο, ἐκδηλώθηκαν μὲ τέτοιο ἐνθουσιασμό, διότι εἶχαν πληροφορηθεῖ τὸ συγκλονιστικὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου. Παράλληλα ὅμως, ἡ ἐνέργειά τους αὐτὴ ἦταν καὶ ἕνα προανάκρουσμα τῆς νίκης τοῦ Κυρίου ἐπὶ τοῦ θανάτου. Καθὼς κι ἐμεῖς θὰ ἀκολουθήσουμε, ἀπὸ σήμερα τὸ βράδυ, τὸν Κύριο Ἰησοῦ «ἐρχόμενον ἐπὶ τὸ ἑκούσιον πάθος», ἂς μὴν ξεχνοῦμε ὅτι ὁ δρόμος ποὺ βαδίζει δὲν καταλήγει στὸ θάνατο ἀλλὰ στὴ νίκη τοῦ θανάτου, στὴν Ἀνάσταση!

Ἄλλωστε γι’ αὐτὸ κρατοῦμε «τά τῆς νίκης σύμβολα», τὰ εὐλογημένα βάγια ποὺ μᾶς προσφέρει ἡ Ἐκκλησία·γιὰ νὰ δοξάσουμε τὸν Νικητὴ τοῦ θανάτου καὶ νὰ στερεώσουμε τὴν πίστη μας στὴν προσδοκία τῆς Ἀναστάσεως καὶ τῆς αἰώνιας ζωῆς ποὺ Ἐκεῖνος μᾶς χαρίζει.