Ο Χριστός καταλύει την τυραννία

Γι’ αυτό και ο δεύτερος τύραννος του δυστυχισμένου ανθρωπίνου γένους υπήρξε και είναι ο θάνατος: «Τω του ενός παραπτώματι ο θάνατος εβασίλευσε δια του ενός»· δια της πτώσεως του ενός, δηλαδή του προπάτορος Αδάμ, ο θάνα­τος κυριάρχησε δια του ενός ανθρώπου σε όλο το γένος των ανθρώπων (Ρωμ. ε΄ 17). Με την πτώση των Πρωτοπλάστων επέβαλε ο θάνατος τη δική του τυραννική εξουσία στον κόσμο. Απόλυτη εξουσία. Κανένας δεν μπορούσε να ξεφύγει από την κυριαρχία του. Καθυπέταξε και τους πλέον σοφούς και ισχυρούς της γης.

Ο τρίτος τύραννος ήταν ο εφευρέτης του κακού, ο διάβολος, ο προαιώνιος εχθρός του ανθρώπου. Αυτός που παρέ­συρε στο κακό τον Αδάμ και την Εύα, αυτός που πολεμάει μανιωδώς τον κάθε άνθρωπο, αυτός που τόλμησε ακόμη και τον Κύριο να πειράξει. Σε έναν μάλιστα από τους τρεις πειρασμούς που Του υπέβαλε, τότε που ο Κύριος νήστευε στην έρημο, «έδειξεν αυτώ πάσας τας βασιλεί­ας της οικουμένης εν στιγμή χρόνου» και Τον παρεκίνησε να πέσει μπροστά του και να τον προσκυνήσει, για να Του τις χαρίσει. Του έδινε δηλαδή βασιλική εξου­σία πάνω σε όλη τη γη. Ο Κύριος αρνήθηκε αυτή την ψεύτικη βασιλεία και τον αποστόμωσε με τα λόγια «Κύριον τον Θεόν σου προσκυνήσεις και αυτώ μόνω λατρεύσεις» (Λουκ. δ΄ 5-8). Ο Κύριος δεν ήλθε για να γίνει επίγειος βασιλιάς. Μπροστά στον Πιλάτο θα Τον ακούσουμε τη Μεγάλη Παρασκευή να λέει ότι είναι Βασιλιάς, αλλά όχι βασιλιάς επίγειος: «Η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» (Ιω. ιη΄ 36), του είπε.

Πραγματικά ο Κύριος, ο όντως Βασι­λιάς, δεν ερχόταν να ανακηρυχθεί επίγει­ος βασιλιάς στην Ιερουσαλήμ, αλλά ήλθε να ασκήσει αιώνια εξουσία καταλύοντας την τυραννία της αμαρτίας, του διαβόλου και του θανάτου.

Και αυτό έκανε. Πάνω στο Σταυρό ενθρονίστηκε στον αληθινό θρόνο Του και «κατέκρινε την αμαρτίαν εν τη σαρκί» Του (Ρωμ. η΄ 3), κατέλυσε τη δύναμή της, συνέτριψε τυραννία χιλιετιών. Με τον θά­νατό Του κατέβηκε στον Άδη καταπληγω­μένος, αλλά παντοδύναμος, «κατάστικτος τοις μώλωψι, και πανσθενουργός» (τρο­πάριο δ΄ ωδής κανόνος Μεγάλου Σαββάτου) και κατέλυσε το κράτος του. Με την Ανάστασή Του νίκησε τον θάνατο, εκμηδένισε τη δύναμη του διαβόλου και πλέ­ον «βασιλεύει ουρανίων, επιγείων και καταχθόνιων».

Ο ιερός Χρυσόστομος βάζει στο στό­μα του ευγνώμονος ληστού τούτα τα λόγια: «Δια τούτο δε αυτόν βασιλέα καλώ, -επειδή βλέπω αυτόν σταυρούμενον- βα­σιλέως γαρ εστι το υπέρ των αρχομένων αποθνήσκειν»· τον ονομάζω Βασιλιά, ακριβώς επειδή Τον βλέπω να σταυρώ­νεται- διότι χαρακτηριστικό του βασιλιά είναι το να πεθαίνει χάριν των υπηκόων του (PG 49, 403).

Ευγνώμονες και εμείς, μετέχοντας για μια ακόμη χρονιά στα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδος, ας Τον παρακαλέσου­με να είναι και Βασιλιάς της καρδιάς μας εδώ και στην αιώνια δόξα της ευλογημένης Βασιλείας Του.