Γεννιέται ἡ ἐλπίδα

Γιατὶ Χριστούγεννα σημαίνει νὰ ξαναβροῦμε τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ζωῆς. Νὰ αἰσθανθοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἀπόμακρος. Δὲν μᾶς ἄφησε στὶς δυστυχίες μας. Δὲν παρέμεινε κάπου ψηλά. Ἀλλὰ ἔγινε ἄνθρωπος, εἶναι δίπλα μας διαρκῶς. Ζεῖ κι Αὐτὸς στὴν ἐγκατάλειψη. Βιώνει κι Αὐτὸς τὴ φτώχεια καὶ τὴ μοναξιά, τὴν ἐγκατάλειψη ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Γίνεται πρόσφυγας στὰ πρῶτα κιόλας χρόνια τῆς ζωῆς Του. Δίπλα μας εἶναι ὁ Θεός! Κι ἂς Τὸν διώχνουμε συχνὰ οἱ ἄνθρωποι. Αὐτὸς δέχθηκε τὴ ζεστασιὰ τοῦ ἄχυρου, τὴν ἀνάσα τῶν ζώων, τὴ συντροφιὰ τῶν ἀστεριῶν ἀλλὰ καὶ τὴν ὑμνωδία τῶν ἀγγέλων καὶ τὴν προσκύνηση τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὴν ἄσημη Γέννησή Του. Κι ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ φανερώσει ὅτι δὲν ξεχνᾶ τὸν ἄνθρωπο, καὶ ἂς Τὸν ἔχει ἐκεῖνος ξεχάσει. 

Χριστούγεννα! Καὶ ἡ ἐλπίδα μας εἶναι ὁ Χριστός! Ἡ Ἐλπίδα μας εἶναι ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι ἀγάπη, κι αὐτὴ τὴν ἀγάπη Του διαρκῶς ἐκδηλώνει στὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ μᾶς μάθει ν’ ἀγαπᾶμε κι ἐμεῖς πραγματικὰ τὸν Ἴδιο καὶ τὸν κάθε ἄνθρωπο. Ἡ Ἐλπίδα εἶναι ὁ Χριστός.  

Εἶναι ἡ Ἐκκλησία Του μέσα στὴν ὁποία ὁ Ἴδιος γεννιέται. Κι αὐτὴ ἡ ἐλπίδα ἀναβλύζει καὶ θεριεύει μέσα μας ὅταν καὶ ὅσο Τὸν πλησιάζουμε, Τοῦ μιλᾶμε, Τοῦ καταθέτουμε μετανιωμένοι τὰ λάθη καὶ τὶς παρεκτροπές μας. Ὅταν Τὸν κάνουμε ἔνοικο τῆς δικῆς μας ψυχῆς μὲ τὴ μετοχή μας στὸ ἱερὸ Μυστήριο τῆς θείας Κοινωνίας.Καὶ ἡ ἐλπίδα εἶναι γιὰ ὅλους, γιατὶ ὁ Χριστὸς γεννᾶται καὶ πάλι γιὰ ὅλους.

Ὑπάρχει ἐλπίδα! Στὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ! Ὑπάρχει ἐλπίδα! Ἡ γέννηση τοῦ Λυτρωτῆ. Ὑπάρχει ἐλπίδα! Ἡ σάρκωση τῆς Ἀγάπης. Ἀρκεῖ νὰ κινήσουμε κι ἐμεῖς νὰ πᾶμε κοντά Του ὅπως οἱ βοσκοὶ καὶ οἱ Μάγοι. Ὑπάρχει ἐλπίδα! Ἀρκεῖ νὰ πλησιάσουμε τὴ θεία Του Φάτνη ταπεινά. Μὲ ἐξομολογητικὴ διάθεση. Μὲ μετανιωμένο φρόνημα. Μὲ ἀπόφαση νὰ χαράξουμε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὴ σχέση μαζί Του ποὺ χαλάσαμε. Μὲ διάθεση νὰ διαλαλήσουμε μὲ χαρὰ τὸν ἐρχομό Του καὶ τὴ λύτρωσή Του σ’ ἕναν κόσμο ποὺ ὄχι μόνο ἐπιμένει νὰ Τὸν ἀγνοεῖ ἀλλὰ καὶ συστηματικὰ Τὸν ἀπορρίπτει. Ὑπάρχει ἐλπίδα! Διότι ἡ Γέννησή Του «ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως». Διότι «ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἐξ ὕψους ὁ Σωτὴρ ἡμῶν». Αὐτὸς ποὺ εἶναι «Ἀνατολὴ ἀνατολῶν» καὶ χάρισε σὲ μᾶς ποὺ βρισκόμαστε «ἐν σκότει καὶ σκιᾷ» τὴν ἀλήθεια (Ἐξαποστειλάριον Ἑορτῆς).

Τὴν ἀλήθεια γιὰ τὸν Ἑαυτό Του, γιὰ τὸν κόσμο, γιὰ τὸν αἰώνιο προορισμό μας. Τὸ πρόσωπο τοῦ τεχθέντος ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

«Ο ΣΩΤΗΡ»